سکوتم را از صداي تنهاييم بدان ..

                                          نمي خوانم و نمي گويم چون درونم هيچ بوده

و تو آمدي برايم قصه هايي از عشق سراييدي

                                                         و به من قصه باران آموختي

ميداني قصه باران

                             قصه شستن غمهاست و درون انسانها پر از غم و تنهايي است

و نگاهم به باران تو افتاد و ناگهان تمام تنهاييم را فراموش کردم

                                                                                 و به تو و داشتن تو مي بالم

تنهاتر از يک برگ با باد شاديها محجورم

                                                        درآبهاي  سرورآور پاییزی آرام ميرانم