می خوام در مورد تویی که تنهایی هام با حضور افکارت تموم میشه بنویسم.

حتی فکر این که تو کنارم هستی برام کافیه که چند وقتی از سرزمین تنهاییم دور باشم.

اما سکوت همچنان با من است.

سکوت رفیق نیمه راه من نیست بلکه یار همیشه من است.

از کودکی تا آنجا که خاطرم می آید سکوت همراه من است.

هنگامی که دیگر کودکان در هیاهوی بازیهای کودکانه غوطه ور بودند

من در سکوت خود آرمیده بودم.

و هنوز پس از سالها هنگامی که دیگران در هیاهوی عشق؛

هیاهوی مهر و هیاهوی نشاط غریق اند ...

من در سکوت خویش آرمیده ام... .