حدود یک سال و نیم  پیش که اینجا رو درست کردم حال خوبی اصلا نداشتم.. اون روزا آخر بد حالی و دیپرشن رو داشتم... نوشته هامو که نگاه می کنم دلم یه چیزی اونور تر از گرفته می شه.. یادمه هر روز آپ داشتم

تو این مدت روزای پر پیچ و خمی رو گذروندم.. از اولش پر از درد و عذاب و بدی بود.. چه شبهایی که تا صبح اشک می ریختم و چه روزایی که منگ بودم از اتفاقاتی که افتاده بود و چه سختیهایی که کشیدم.. شاید الان یکم راحت تر بتونم به اون روزا فکر کنم اما بازم نمی تونم.. همه جای فکرم رو سیم خاردار کشیدم که اون خاطرات رو جلو چشام نبینم.. که دیگه اون روزا رو حتی توی فکرم هم که شده برای لحظه ای زنده نکنم..

یادمه اینقدر ضعیف و شکننده شده بودم که با کوچیکترین صدایی یا حرفی دیوونه می شدم.. و بعضی وقت ها هم فقط منتظر جرقه ای بودم تا اشکم سرازیر بشه... هر کسی من می دید می گفت با خودت چیکار کردی.. چرا اینجوری شدی.. می فهمیدم اما بازم نمی فهمیدم...

می دونی الان اون روزا تموم شدن.. شاید به ظاهر... الان خیلی وقته که دیگه هر شب اشک نمی ریزم.. فقط وقتی که دلتنگ می شم و از همه جا مونده٬ گریه آرومم می کنه.. الان خیلی وقته که دیگه ساعتها توی یه دنیای دیگه غرق نمی شم.. راستش این یه هفته وقت فکر کردن هم ندارم... اینقدر خسته می شم که دوست ندارم به هیچی فکر کنم فقط خواب چاره ام رو می کنه... از اینکه اینطوریه خوشحالم... این چند وقت خیلی روحیه ام خوب شده.. خودم توی وجودم حسش می کنم.. وقتی همش یه شوقی توی وجودم هست.. دیگه افسردگی نیست.. احساس می کنم هستم..

با اینکه این روزا گذشت و سخترینش هم دیدم ولی هنوز اصل کاریه درست نشده.. هنوز دردی که هشت سال گوشه دلم خونه کرده سر جاشه.. چرایی که هشت سال از خودم و خدام می پرسم هنوزم اونجاست.. دلتنگی های تموم نشدنی هنوزم هستند و بغض گمی که قایم می شه اما هیچ وقت نمی ره هنوزم سر جاش نشسته...

خوب امروز روز آخریه که من چشم های بارونی و یا لحظه های بی خاطره رو می نویسم.. راستش من از سال ۸۲ شروع به وبلاگ نوشتن کردم و از پرشین بلاگ شروع کردم.. اینجا تنها جاییه که توی این مدت هر وقت که هوس نوشتن کردم اومدم سراغش.. بعضی وقتها اینجا تنها جایی بود که می تونستم باهاش حرف بزنم و هر چیزی توی دلم بود رو روی سرش خالی کنم.. بعضی وقتا می نوشتم و وقتی آروم می شدم پاکش می کردم.. فقط برای اینکه با کسی هر چند بی زبون حرف زده باشم.. اینجا تنها جایی بود که بدون هیچ حرف و حدیثی به درد و دلم گوش کرد.. و خوب دوستای خوبی هم پیدا کردم... مثل ویکا خانوم، ساحل عزیز، مسعود عزیز،آینه خانوم، مونای عزیز و سمانه خانوم(که البته فکر کنم هنوزم ازم متنفره) وخیلی های دیگه که الان حضور ذهن ندارم ... روزایی پیش اومد که گفتم دیگه نمی نویسم اما به یه هفته نمی کشید که طاقت نمی آوردم.. نوشتن رو دوست دارم.. حس می کنم تنها راهییه که می تونم خودم رو کاملا خالی کنم از هر چیزی که توی وجودم می گذره...

اما الان دیگه چند وقتیه حتی نوشتن هم آرومم نمی کنه... واقعا موندم چیکار کنم...

دیگه کارم شده انتظار انتظار و انتظار

فقط منتظرم

منتظر روزی که مرگ بیاد سراغم

وای که دلم یه ذره شده واسه اون روز

راستش اومدم بگم این بار واقعا آپ آخرمه

دیگه اینجا آپ نمیشه و از همتون هم ممنونم که میومدین و بهم سر می زدین

راستی یادم رفت خیلی ها می خواستن اسم واقعی منو بدونن پس خودمو معرفی میکنم

حامد متولد 1364 دانشجو فعلا ساکن تهران

خوب دیگه حرف آخر

نمی گویم فراموشم مکن هرگز

                          ولی گاهی به یادآور رفیقی را که دانی نخواهی رفت ز یادش

BYE FOR EVER

زمانی بزرگترین آرزویم داشتن عمر جاودانه بود

                                          ولی اکنون تنها آرزویم مرگ است