ظاهرا چند نفری خیلی ناراحت شدن که من تا این حد از مرگ می نویسم

برای همین این آپم در مورد مرگ نیست(هر چند خیلی سخته که راجع به چیزی باشه غیر از

اون چیزی که بهش علاقه دارم)

یه  روز وقتي به گل نيلوفر             

                                     نگاه مي کردم ترس تموم 

                                                                 وجودمو برداشت که شايد

منم يه روزمثل گل نيلوفر

                             تنها بشم. سريع از کنار

                                                         مرداب دور شدم.   

حالا وقتي که مي بينم خودم   

                                   مرداب شدم يه دنبال گل  

                                                                 نيلوفر مي گردم که از

تنهايي نميرم و حالا مي فهمم

                                   گل نيلوفر مغرور نيست  

                                                           اون خودشو وقف مرداب کرده

یه خبر دارم.........

روز تولد، زمان پیوند شادی با غم، و زندگی با مرگ است ، لحظه آنی این شدن و آنی آن شدن،

که شادی همان غم بدون نقاب ماست، و زندگی دروازه ای که رو به مرگ گشوده می شود. روز

تولد آشتی کردن و گنجاندن این به صورت متضاد ها در کنار هم در ژرفای دلهاست. که هرچه

غم در نهان بیشتر بکاود جای شادی ها فراخ تر می شود و هر چه نفس های زندگی سپری گردد

لحظه نزدیکی محسوس تر می شود.

فکر می کنم حدس زده باشید.....

درسته امروز(۱۸ مهرماه) روزه تولد منه

روزی که......

                                زندگی در حسرت و زجر٬ باعث ننگ من است

وقت آن شد مرگ آيد از پس اين عمر دراز

                                                مرگ را در آغوش

                                                               مرگ را در بر خود مي بينم!!!

بايد يک روز گذشت از کوچه ارواح خبيث

                                         تا که آزاد شوم زين مردمان حرف و حديث

وقت آن شد آشکارا شود اين راز و نياز

                                            مرگ را در آغوش

                                                                مرگ را در بر خود می بينم!!!

دعوت مرگ من امروز گواه درد است

                                       سنگ گورم بنهيد٬ هوا بس سرد است

و به پايان سفر نزديکم

                      و من از جمع شما خواهم رفت

                                                      می روم تا هم آغوشی مرگ

                                                                                    تا هجوم هجرت٬

 تا که اندوه شما راحتم بگذارد

                        و چه احساس لطيفی است عروج

                                                               مرگ را در آغوش

                                                                  مرگ را در بر خود می بينم.........؟

پست این بار چیزیه که مربوط به خودمه(نمی دونم چی شد که تصمیم گرفتم این بار راجع به خودم بنویسم)

من همونم كه هميشه غم وغصش بي شماره

                                                                          اوني كه تنهاترينه حتي سايم نداره

اين منم كه خوبيامو كسي هرگز نشناخته

                                                       اوني كه در راهه رفاقت همه هستيشو  باخته

هر رفيق با من دو سه روزي هم سفر بود

                                                                         ادعاي هررفاقت واسه من چه زود گذر بود

اوني كه عاشق بود و از جدا شدن مي ترسيد

                                                       همه هراس و ترسش به دروغش نمي ارزيد

چه اثر از اين رفاقت چه ثمر از اين نجابت

                                                     وقتي قدر سرسوزن  به وفا نكرديم عادت

فاجعه نبودنت

               مرا در خلسه ای فرو بردست

                                               تا به امروز

                                                           که مرگ را زیسته ام ....

زندگی دو نیمه است : نیمه اول در انتظار نیمه دوم ، نیمه دوم در حسرت نیمه اول

فرا رسيدن ليالي قدر و ايام شهادت اميرالمونين مولي الموحدين حضرت علي(ع) را به حضرت

ولي عصر و محبان و عاشقان آن امام همام تسليت عرض مي كنم

باشد كه از شيعيان آن حضرت قرار گيريم و در درياي غم دوري او غرق شويم ....

(نمي دونم چرا نتونستم حرف دلمو بنويسم)

به ظاهر گر چه می خند م

 ولی اندر سکوتی تلخ می گریم

بانگاهم به گل گفتم:از تو زيباتر چيست؟

 گفت زندگي.

زندگي كردم ديدم زيباست اما بي وفاست

 به زندگي گفتم از تو زيباتر چيست؟

گفت :عشق.

عاشق شدم ديدم زيباست اما مي سوزاند

به عشق گفتم: اين چه رسميست ازتو زيباتر كيست؟

گفت:دوستي.

 ياري جستم ودر اوج زيباييها غرق شدم

وشما (تنهایی، سکوت و مرگ) را براي دوستي انتخاب كردم

به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ...

 به نام آنكه كلمه را آفريد.

و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.

سالهاست دچارش هستم.

و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.

و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.

او رفت و من نشناختمش .

 در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم