راز هجران

رونق ایام مارا باد برد

راز دل به رخسار تو گویم ای یار           کاش کسی هم  از من به تو می گفت

آره بالاخره يه حرفي پيدا كردم  واسه نوشتن

داشتم تو بلاگها دور مي زدم اين متن رو ديدم

اگه راستش رو بخواي حرف دل خودمه خيلي ساده و روان

                      اگر می دانی در این جهان 

                                                             به اين مي گن :عشق

ندانستم که من کیستم...

ولی دانستم تو کی هستی...

ندانستم که عاشق کیست...

 ولی دانستم عشق چیست...

احساس نکردم شب روز میگذرد...

ولی احساس  کردم تویی که میگذری...

چشمانم به روشنایی جوابی نمی گفت...

چشمانم  تو را جواب گفت...

قلبم را خواهم بست تا هیچ کس دیگری وارد آن نشود...

چشمانم را خواهم بست تا  تصویری غیر از تو در آن نقش نگیرد...

زبانم را خواهم بست تا بستن در های بسته را نگوییم...

گوش هایم را خوام بست تا صدای عشق از ان بیرو نرود...

نگاهم را باز خواهم گذاشت تا عشق را همیشه ببینم...

احساس نکردم تکه آینه عشق در قلبم فرو رفت...

احساس نکردم سم عشق وجودم را فرا گرفت...

احساس نکردم روزی خواهم شکست...

روزی خواهم گریست...

روزی خواهم رفت  به آن طرف آینه....

آینه ای که تکه اش در قلبم است...

و نور زندگی من ...

و توان زندگی ام...

ندانستم زمستان کی گذشت...

ندانستم بهار کی رفت و تابستان امد...

ندانستم تابستان هم دارد می رود...

فقط دانستم این ما هستیم که مانده ایم و گذشتن ها رو تماشا می کنیم...

تماشا می کنیم و برای روزهای که بر نمی گردند اشک می ریزیم...

ندانستم زندگی چیست... بلکه دانستم زندگی کردن چیست...

ندانستم دستانم به هم  می رسند... دانستم دستانم به تو نمی رسند...

نگاهم تورا نخواهد دید.....قلبم تورا خواهد دید...

بعد از همه ندانسته هایم...

دانستم که  دوست داشتن تو است که تا آخر عمر خواهد ماند...

و من دوست دار تو...

و دانستم که عشقم برای توست...

و ...

 تو را براي تو دوست دارم و زندگي را براي نفس هاي تو

                    اي کاش مي توانستم باران باشم تا تمام غمهاي دلت را بشويم

                     اي کاش مي توانستم ابر باشم تا سايه باني از محبت برويت

                    مي گسترانيدم

                    اي کاش مي توانستم اشک باشم تا هر گاه که آسمان چشمت

                   ابري مي شد  باريدن مي گرفت

                   اي کاش مي توانستم خنده باشم تا روي لبانت بنشينم و غنچه

                  بسته لبانت را  بگشايم اي کاش مي توانستم يک پرنده باشم و

                  پر مي گشودم   وتا دوردست ها در کنار تو پرواز مي کردم

                   و اي کاش سايه بودم تا نزديک ترين کس به تو مي شدم...

                    آري اي کاش سايه بودم تا هميشه و همه جا همراه و

                   همقدم با تو بودم...

                  آری ای کاش...

ای کاش این ای کاش ها نبود

ماهمه یه مرده هستیم ...

زندگی برام شده یه امر یکنواخت...

یه امر دائمی ...و مبهم ....

زندگی برام شده یه اجبار

                   اجبار به نفس کشیدن

                   اجبار به موندن

                   اجبار به تحمل کردن همه چیز

دنیا برام شده یه قفس

                   ویه نفر بی رحمانه ... برام حکم صادر کرده ........... حکم زندگی کردن

ولی من این حکم رو قبول ندارم

من دوست ندارم زندانی این قفس تنگ باشم ...

من دوست ندارم هم سلولی یه عده آدم مرده باشم ...

روح من از یکنواختی خسته شده

روح من نیاز به آزادی داره

یه آرامش ...

                   یه چیزی که که آرومش کنه ..

و اون هم چیزی نیست جز...

آرزوی دیرینه من...

 هيچگاه از زندگي نخواستم همانند شمع بسوزم وبسازم

 بلكه مي خواستم بدانم چرا مي سوزم و مي سازم

و الان واقعا خوشحالم که می دونم چرا می سوزم

و چرا باید تو رو از یاد ببرم و با غم دوری تو بسازم

و سلام بر تو ای مرگ

                               میدانم که روزی

                                                         ساعتی

                                                                          لحظه ای

                                                                                            فاشتر گویم 

                                                                                                                 دمی

به سراغم  خواهی آمد

                                       نمی دانم در آن دم از دیدنت

                                                                             شاد خواهم شد

                                                                                                     یا غمین

اما خوب می دانم

                          که اکنون با تمام وجود عاشقت هستم

                                                      و با تمام ذرات وجودم انتظارت را می کشم

پس بیا

                   امیدوارم آن دم هر چه زودتر برسد         

                                                     پس بیا و مرا از این انتظار رهایی بخش

بیا ای...

عشق فراموش کردن نيست بلکه بخشيدن است .

عشق گوش دادن نيست بلکه درک کردن است .

عشق ديدن نيست بلکه احساس کردن است .

عشق کنار کشيدن و جا زدن نيست بلکه صبر داشتن و ادامه دادن است

روي قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت

زير باران غزلي خواند ، دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم

آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت

روز ميلا د : همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ي ميلا د برابر شد و رفت

او کسي بود که از غرق شدن مي ترسيد

عاقبت روي تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد

پسري ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

سلام

خیلی ها از من می پرسن چرا این ۴ کلمه

پس واسه همه می گم

دلیل ها رو پاک کردم چون می دونم اونی که باید می خوندش خونده

منم چون دوست ندارم کسی زیاد راجع به من بدونه  پاکشون کردم

معذرت می خوام از اونایی که می خواستن بدونن اما نرسیدن بخونن

آن را که اسرار حق آموختند     مهر کردند و دهانش دوختند

اومدم که آپ کنم نمی دونستم چی بگم ولی این عکس خیلی حرفا واسه گفتن داره

 قفس داران سکوتم را شکستند

                                    دل دائم صبورم را شکستند

به جرم پا به پاي عشق رفتن

                                   پرو بال عبورم را شکستند

مرا از خلوتم بيرون کشيدند

                                چه بي پروا حضورم را شکستند

تمنا در نگاهم موج مي زد

                                ولي روياي دورم را ...

تنها ترا ستوده ام

                آنچنان می ستایمت 

                                       تا بدانند مردمان که معشوق

                                                                       من بسان ملائک ستودنیست

          چه خوب شد که به دنیا آمدی

                                           و چه خوبتر که دنیای من شدی

گفتمش دل می خری؟ پرسید چند؟!

                              گفتمش دل مال تو تنها بخند

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

                         تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

                       جای پایش روی دل جا مانده بود

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد

کس جای در این منزل ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد

کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

وفای شمع را نازم که بعد از سوختن

به صد خاکستری در دامن پروانه می ریزد

نه چون انسان که بعد از رفتن همدم

گل عشقش درون دامن بیگانه می ریزد

   چنان دل کندم از دنیا  که شکلم شکل تنهاییست   

ببین مرگ مرا در خویش    که مرگ من تماشاییست

شب را نوشيده ام

وقتی خاطره های آدم ها زیاد میشه دیوار اتاقشون پر عکس میشه اما همیشه دلت واسه اونی

تنگ میشه که نمیتونی عکسشو به دیوار بزنی .

افلاطون میگه : اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری زیاد جدی نگیرش ، چون ارزشی

نداره ، چون کار دل دوست داشتنه مثل کار چشم که دیدنه اما اگه یه روز با عقلت کسی رو

دوست داشتی ، اگه عقلت دوسش داشت ، بدون که داری چیزی رو تجربه میکنی که اسمش

عشقه .

این هم یه عاشق واقعی:

روي تخته سنگي نوشته شده بود:اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر

 کند براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد

 چه کند؟

من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتراست براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم. انتظار

داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد.اما زير تخته  سنگ جواني را مرده يافتم.

کمی فکر کنیم  واقعا ما این گونه هستیم 

نمی دانم.....

            به امید روزی که من هم

                                        به مانند قوی زیبا...

              شمع دانی که دم مرگ به پروانه چه گفت؟

                                                  گفت: ای عاشق بیچاره فراموش شوی

              سوخت پروانه ولی خوب جوابش داد

                                                 گفت: طولی نکشد تو نیز خاموش شوی

         

یه دوستی تو بخش نظرات گفت که تنهایی خوب نیست و این پست در جواب شماست دوست

 عزیز

نگران تنهايي هاي من نباش رفيق !

باکي نيست ...

به حافظه ام و به خاطراتش اعتماد ميکنم تا تحمل تنهاييها و رنگهاي بي قافيه این روزگار برام راحتتر بشه.

اما يک روز، شايد يک نفرين ... يا نه ...
نفرين، تفريحي بيش نيست براي خيالي خميري
شايد يک نخواستن...
آره ...

يک نخواستن، هيولايي بسازه که حالا حالاها کابوس شبهاي رخوت و خستگي من باشه. 

شايد زندگي تا بوده واقعا همين بوده.

همه چيز انگار از يک نخواستن ميايد.

نخواستن براي بيرون رفتن و رها کردن چیزهایی که دوسشون داریم.

خب کم کم ما هم رفتنی شدیم، خدا را شکر ديگر غمي نيست.... همه چيز بر وفق مراد است و خوب.
گفتم که ... نگران تنهاييهاي من نباش، رفيق !

اينبار هم تنها

تاريكم، ميدانم... سرد شده ام، ميدانم.

دلم گرفته...... خيلي.....

توبه می کنم

    دیگر کسی را دوست نداشته  باشم  

             حتی به قیمت سنگ شدن

 توبه می کنم
        

      دیگر برای کسی اشک نریزم

            حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه زمستان بود

 توبه می کنم

      دیگر عاشق نشوم

      و برای همیشه

               به کویر تنهایی سلام می کنم

در مکتب ما رسم فراموشی نیست

در مسلک ما عشق هم اغوشی نیست

مهر تو اگر به سینه ی ما افتاد

هرگز به سرش خیال خاموشی نیست

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه

 خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد

گلويم سوتكي باشد

                  به دست كودكي گستاخ و بازي گوش

                                      و او يكريز و پي در پي دم گرم خودش را سخت در من بفشاند

بدين سان بشكند دائم سكوت مرگبارم را

                                       سكوت مرگبارم را

                                    از هیاهوی واژه ها خسته ام

                                                                           من سکوتم را

  از اوراق سپید اموخته ام

                      ایا سکوت

                           روشن ترین واژه ها نیست؟

                                              همیشه در خلوت

                                                          مرگ را مجسم دیده ام

  ایا مرگ

          خونسرد ترین واژه ها نیست؟

                                    تا چشم گشودم

                                                از چشم زندگی افتادم

                                                                   شبی شاید امشب

  زیر نور یک واژه خواهم نشست

                               نام معشوقه ام را

                                              بر حواس پنجگانه ام

                                                                  خال خواهم کوفت

و هم زمان

  پایین اخرین برگ دفتر خاطراتم

                                  خواهم نوشت: 

                                     پایان

                       پایان    

 مرگ در ذهن اقاقی جاری است

 مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

  مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن میگوید

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان

  مرگ در حنجره ی سرخ گلو میخواند

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است

  مرگ گاهی ریحان میچیند-گاه در سایه نشسته به ما می نگرد

و همه میدانیم ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است

اینو تو وبلاگ دوستم خوندم اما چون حرف دله خودم هم بود اینجا می ذارمش

(واسه اونایی که گفتن از خودت هم بنویس)

 قسمت نمى شه انگار دست تو را بگيرم  

براى اخرين بار براى تو بميرم

گريه نكن كه اشكات براى من يه درده

تحمل غم تو منو ديوونه كرده

هيشكى مثل من تو رو دوست نداره

اينو از تو چشام مى تونى بخونى

تو بودى جونمو عمرم، كسى كه مى خواستم

قسم راستم، كى مى خواى بدونى

واسه عشق تو همه چيمو دادم

به جز غرورمو كه اونم رفته به باد

بودو نبودمو، همه وجودمو، واسه تو دادم

ولی افسوس که...

روزي از روزها

                                      شبي از شب ها

 
                                                              خواهم افتاد و خواهم مرد

                                                                              افتاده باشم و جان داده باشم ، همين .....

خدایا دیگر دستانم توان نوشتن

                                     پاهایم توان رفتن

                                                    و قلبم توان تپیدن ندارد

                                                                          پس مرا به تنها آرزوی دیرینه ام برسان

                                                    همان که خود دانی

سکوت

                              سرشار از سخنان ناگفته است

                                         اره، معشوقه من با سکوتي که تو کردی و

                                                                                                      گذشته های تو 

                                   این چنین شــــد

                                                                        این چنین ...............

و باز شروعی دیگر ..........

بعد از مدتها دوباره اومدم سراغ بلاگ نویسی

خیلی وقت بود که ننوشته بودم اگه اشتباه نکنم آخرین بلاگم حدود ۶ سال پیش بود که فیلتر شد

اما دیگه این بار فرق می کنه از این به بعد چیزای دیگه می نویسم البته کمتر از خودم بیشتر از بقیه

امیدوارم بتونم مثل اون موقع ها تو بلاگ نویسی موفق باشم البته با کمک شما و نظراتتون

خوب دیگه فکر کنم واسه روز اول کافی باشه

فعلا